Dwie Perełki z Warmii

Kiedy narodziło zainteresowanie kotami, miłość do nich? Było to gdzieś na początku roku 2000, kiedy to moja przyjaciółka, nie wiedzieć czemu powiedziała: „Monika, ty powinnaś mieć kota”. Od tamtej pory ta myśl zakiełkowała mi w głowie i rosła przez jakiś czas. Zaczęłam czytać w Internecie o rasach. Bardzo podobały mi się koty norweskie leśne i maine coon’y. Dzwoniłam do różnych sklepów zoologicznych pytając o kocięta tych ras. Chciałam kotka rasowego bez rodowodu ponieważ wtedy nie wiedziałam, że rasowy = rodowodowy. Zresztą w ogóle niewiele wiedziałam o kotach. Od tamtej pory dużo się nauczyłam. Latem 2001 roku trafiłam do sklepu, w którym była między innymi kotka syberyjska. Stałam przy klatkach, a pani opowiadała mi o tej rasie, pokazywała w książce zdjęcie dorosłego kota
i zachęcała do kupna tej rasy. Nie wybrałam się do tego sklepu z zamiarem kupna kociaka. Nie byłam jeszcze w stu procentach pewna. Pani dawała mi do rąk po kolei wszystkie kocięta. Było ich tam wtedy cztery różnych ras.
I kiedy tak stałyśmy i dalej rozmawiałyśmy trzy kocięta poszły spać, a tylko syberyjska wciąż zaczepiała mnie łapką na ile mogła ją wystawić z klatki, jakby mówiła „weź mnie, weź”. No i wróciłam do domu z kotem, kupą tobołków i pytaniem tłuczącym się po głowie „o matko, co to będzie?”. Natka była cudowna. Niestety po pięciu latach w listopadzie 2006 roku umarła. Nie mogłam koteczki odżałować, wypłakałam oceany łez i powiedziałam sobie wtedy „nigdy więcej”. Długo jednak nie wytrzymałam bez kota w domu. Zakochałam się w rasie syberyjskiej i daleko nie szukałam. Kiedy na początku 2007 roku, dokładnie w styczniu, zobaczyłam na stronie hodowli „Z Warmii*PL” informację, że ruda kotka Dziunia jest w ciąży zadzwoniłam i powiedziałam (w wielkim skrócie bo rozmowa nie była wcale krótka): „chcę dwa”. No i są. Piękne, szalone, przecudowne, rozbrykane, kochane, łobuziarskie rodzeństwo Betina z Warmii*PL i Basza z Warmii*PL. Dzieci przeuroczej Dziuni Pietrusińskiej
i cudownego Azji Perła Północy*PL.